Albums του 2026

Περιεχόμενα (artist / title / release date)

POPPY - Empty Hands 7.8/10

alternative metal, metalcore, industrial metal

Αναμενόμενα καλό, με αρκετά δυνατά σημεία (αν έχεις συνηθίσει στο screaming της Poppy και δεν μπαίνεις στη διαδικασία να το συγκρίνεις άδικα π.χ. με την Courtney LaPlante των Spiritbox). Ωραία παιξίματα, καλές συνθέσεις. Περνάει το πάσο.

Πιο «πιασάρικα» κομμάτια θεωρώ ότι είναι το Unravel (αλλά πολύ μπαλαντέ για τα γούστα μου), το Guardian και το Bruised Sky.

SILVERSUN PICKUPS - Tenterhooks 7/10

alternative rock, indie rock, dream pop

Είναι μια προσεγμένη δουλειά. Δεν βρήκα το τραγούδι που θα με συναρπάσει – αν και το Wreckage είναι αρκετά πιασάρικο και ό,τι πιο κοντινό στο γνώριμο στιλ των SP. Σίγουρα το αγαπημένο μου από αυτό το άλμπουμ. Τα περισσότερα από τα κομμάτια, όμως, κάπως αδιάφορα.

KARNIVOOL - In Verses 8.4/10

progressive rock, progressive metal

ΠΟΛΥ καλός δίσκος. Τα κομμάτια είναι καλογραμμένα, καλοδουλεμένα και καλοπαιγμένα. Όλα τα καλά, δηλαδή. Περίτεχνοι ρυθμοί, heavy riffs, καλή παραγωγή. Σε ένα κομμάτι μάλιστα συμμετέχει και ο Guthrie Govan, ο γλυκούλης βιρτουόζος κιθαρίστας της καρδιάς μας.

Μου αρέσει περισσότερο από τα Themata (2005) και Sound Awake (2010); Μάααλλον όχι. Αλλά δεν έχει σημασία, το άλμπουμ βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο και μπορώ να πω ότι αυτά τα 13 χρόνια αναμονής σίγουρα άξιζαν. Δεν είναι για κάθε ώρα και στιγμή ούτε για όλους τους ακροατές – αλλά αυτοί που αγαπούν αυτό το progressive στιλ rock/metal σίγουρα θα το ακούσουν με μεγάλη ευχαρίστηση.

MOBY - Future Quiet 8/10

ambient, downtempo

Ο Moby έβγαλε φέτος αυτόν το δίσκο με απαλή, χαλαρωτική μουσική. Πάρα πολύ ωραία επιλογή αν θες κάτι να παίζει στο background χωρίς εντάσεις. Είναι πολύ δύσκολο να φτιάξει κάτι αυτός ο άνθρωπος και να μην είναι καλό.

ORANGE SKYLINE - Dreams to Keep 7/10

indie pop, indie rock

Αυτοί παλιότερα θύμιζαν περισσότερο τους (παλιούς, καλούς) Arctic Monkeys. Οκ, τίμια μπάντα και καλούτσικος δίσκος – όχι κάτι τρομερό ή πρωτότυπο, αλλά έχουν κάποια ωραία indie pop/rock τραγουδάκια για περιπτώσεις με ανάλαφρο, χαλαρό mood.

STONE - Autonomy 7,5/10

indie rock, post-punk, alternative rock

Αγνό, κιθαριστικό Indie Rock, με ένταση, γρέζι και αλητεία σε δόσεις. Μου αρέσει ο ήχος των κιθαρών τους, αλλά και το νεύρο των drums. Η μουσική τους είναι αρκετά προσεγμένη, παρόλο που δεν είναι εύκολα αντιληπτό από ένα μη έμπειρο αφτί (άκου π.χ. προσεκτικά τι παίζουν οι κιθάρες και τα ντραμς στο Blackstripes – οι κιθάρες θυμίζουν αρκετά Biffy Clyro).

Το μόνο «κακό» είναι ότι τα τραγούδια τους μένουν δύσκολα στη μνήμη αν δεν έχουν πιασάρικο ρεφρέν – με εξαίρεση ίσως το Money (σε αντίθεση με το πρώτο τραγούδι τους που άκουσα, την κομματάρα Save Me , που το τραγουδάω ανελλιπώς μέχρι και σήμερα).

ARCHIVE - Glass Minds 7/10

trip hop, art rock, progressive electronic

Οκ, τίμια δουλειά. Δεν είναι οι Archive που αγαπήσαμε πριν από αρκετά χρόνια, αλλά έχει κάποια ωραία κομμάτια (εγώ ακούω μόνο το υπέροχο Look at us για να είμαι ειλικρινής). Γενικά το άλμπουμ είναι πιο μινιμαλιστικό από όσο θα ήθελα. Πολύ καλή παραγωγή, ωστόσο.

LOST SOCIETY - Hell is a State of Mind 6,5/10

metalcore, nu metal, groove metal

Σίγουρα είναι καλοί οργανοπαίχτες οι Φινλανδοί, αλλά αυτό το album με απογοήτευσε. Βρήκα αχρείαστη την προσθήκη τόσων εγχόρδων και συμφωνικών στοιχείων (δεν είστε οι Nightwish) – προσωπικά θα προτιμούσα να είναι πιο κιθαριστικό. Δεν είμαι σίγουρος επίσης για τα “ραπ” φωνητικά σε κάποια κομμάτια, αλλά οκ, αυτό μάλλον δεν με ενοχλεί. Το χειρότερο είναι ότι βρίσκω την ταυτότητα της μπάντας πιο μπερδεμένη από ποτέ. Ευχάριστα διαλείμματα τα κιθαριστικά σόλο του Samy Elbanna (εξαιρετικός κιθαρίστας).

THE BOXER REBELLION - The Second I’m Asleep 7,5/10

indie rock, indie pop

Φρέσκο, όμορφο αλμπουμάκι, στο γνώριμο στιλ των TBR. Πρέπει να το πάρω επιτέλους απόφαση ότι η μπάντα δεν επιστρέφει ξανά στον δυναμικό ήχο που είχε στο ξεκίνημα της δισκογραφικής της πορείας. Πφ, ας είναι. Οι συνθέσεις είναι καλοφτιαγμένες και δεμένες, ενώ κάθε τραγούδι φαίνεται πως έχει κάτι να πει.

THE TWILIGHT SAD - It’s The Long Goodbye 8/10

post-punk, gothic rock

Οι TTS δεν μας απογοητεύουν με το νέο τους άλμπουμ. Ό,τι αγαπάμε στους Σκωτσέζους βρίσκεται σε αυτά τα 10 κομμάτια: Μελαγχολία, μελωδία, δυναμισμός, και η εκφραστικότητα της φωνής του James Graham. Σε τρία τραγούδια, μάλιστα, συμμετέχει ο Robert Smith των Cure – sadly, όχι στα φωνητικά, αλλά παίζοντας όργανα (κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα). Εύκολο 8/10.

And are we playing dead in my heeaaad?
Are we playing deaad in my heaaaad?

BLACK LABEL SOCIETY - Engines of Demolition ?/10

southern metal, heavy metal, hard rock

Not my style at all. Το θεωρώ άδικο να βαθμολογήσω έναν δίσκο όταν δεν είναι το στιλ μου. Ο Zakk είναι ένας από τους κορυφαίους κιθαρίστες και δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Τα σόλο του στο άλμπουμ αυτό θα ήταν ίσως ο μοναδικός λόγος να το ξανακούσω – αλλά δεν φταίνε αυτοί, εγώ φταίω. Το southern metal style δεν με αγγίζει ιδιαίτερα. Πάμε παρακάτω.

THE HAUNTED YOUTH - Boys Cry Too 9/10

dream pop, shoegaze, indie rock

Περίμενα πώς και πώς αυτό το άλμπουμ και δεν με απογοήτευσε. Αγαπώ τη μουσική του Joachim Liebens, του εγκεφάλου πίσω από αυτή την υπέροχη indie rock μπάντα. Όλα ωραία και αναμενόμενα υπέροχα: ωραίες indie rock κιθάρες, πιασάρικα ριφάκια, μπόλικο reverb και ατμόσφαιρα. Πώς γίνεται να μη σου αρέσει το άλμπουμ, όταν ξεκινάει με αυτό το αριστούργημα που λέγεται in my head;

Το πιο αναπάντεχο στοιχείο του δίσκου για μένα είναι το 8ο κομμάτι. Το falling to pieces είναι ξεκάθαρα ό,τι πιο σπαρακτικό έχουν γράψει. Ένα instrumental κομμάτι σε στιλ post-rock που θυμίζει αρκετά τους Cure...

...και προσωπικά μου έφερε στο μυαλό το ΠΑ-ΝΕ-ΜΟΡ-ΦΟ Endsong .

Και κάπου εκεί που το σκεφτόμουν, έγινε το «κλικ» στο μυαλό μου. Ο τίτλος του άλμπουμ είναι Boys cry too. Οι The Cure έγραψαν το πασίγνωστο Boys Don't Cry. Μήπως στην ουσία ο Liebens απαντά στους The Cure, και το κομμάτι αυτό είναι ένας «φόρος τιμής», δηλωτικός ως προς τις επιρροές του; 🤔

Ίσως ναι, ίσως όχι. Δεν θα μάθουμε ποτέ. Το σίγουρο είναι ότι θα ακούσω αυτό το άλμπουμ πολλές φορές, με το in my head και το murder me να έχουν γράψει ήδη «χιλιόμετρα» στα ηχεία μου.

Από εμένα είναι ναι και εύκολο 9/10. ΜΠΡΑΒΟ.

OH HIROSHIMA - And the Dead Tree Gives No Shelter 7.8/10

post-rock, cinematic rock

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω κάτι: Είναι ΠΟΛΥ δύσκολο κάποια δουλειά των Oh Hiroshima να ξεπεράσει το In Silence We Yearn (2015) – το οποίο άλλωστε και θεωρώ έναν από τους καλύτερους post-rock δίσκους όλων των εποχών.

That being said, το And the Dead Tree Gives No Shelter είναι ένα καλοδουλεμένο μουσικό έργο. Πολλοί, διαφορετικοί και ενδιαφέροντες ρυθμοί και ήχοι συνθέτουν ένα ιδιαίτερο ηχοτοπίο που φέρει τη σφραγίδα των Σουηδών. Προσωπικά μπορώ να ακούσω και να εντοπίσω την εξερεύνηση νέων ήχων από την μπάντα, κάτι πολύ θετικό καθώς δείχνει ότι δεν επαναπαύονται στις δάφνες τους. Τα φωνητικά αποτελούν πλέον βασικό συνθετικό στοιχείο και μου φαίνεται ότι έχουν πιο πρωταγωνιστικό ρόλο σε σχέση με παλιότερα.

Πάντως, και χωρίς τα φωνητικά, εμένα θα μου άρεσαν εξίσου.

Σε γενικές γραμμές, τα τραγούδια είναι καλά – αλλά: δεν θα πω ότι άκουσα κάποιο και μου έφυγε το κλαπέτο. Δεν συνταράχθηκα, ρε παιδί μου. Θα τολμήσω να πω ότι κάποια κομμάτια μου φάνηκαν και αδιάφορα, όπως το Tree of Life. Αν έλειπε, δεν θα μου έλειπε.

Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το Exit Cloud. Και μόνο που με κατάφερε να κάνω headbanging 😲 του αξίζει μια θέση στην top-10 λίστα των καλύτερων κομματιών της καριέρας τους. FYI, αυτό είναι και το πρώτο τραγούδι τους στο οποίο ακούμε σαξόφωνο – και ο τρόπος που «δένει το γλυκό» είναι mind-blowing.